Strona główna Blog Strona 30

Gotowanie na parze: Jak robić to prawidłowo

0

Gotowanie na parze to metoda, która wykorzystuje gorącą parę do gotowania żywności. Jest to zdrowy i wydajny sposób, który pozwala zachować smak, konsystencję i wartość odżywczą składników. To także świetny pomysł na gotowanie różnych potraw, w tym warzyw, ryb, drobiu i zbóż.

Pierwszym krokiem w gotowaniu na parze jest przygotowanie parowara. Można to zrobić, napełniając garnek lub kosz do gotowania na parze – wodą i doprowadzając ją do wrzenia. Ważne jest, aby upewnić się, że poziom wody znajduje się poniżej dna koszyka parowara, aby zapobiec zanurzeniu żywności w wodzie.

Gdy parowar jest gotowy, przygotuj jedzenie, które chcesz ugotować. Pamiętaj, aby pokroić je na kawałki równej wielkości, aby zapewnić równomierne gotowanie. Jeśli gotujesz warzywa na parze, dokładnie je umyj i odetnij twarde łodygi lub liście.

Następnie ostrożnie umieść jedzenie w koszu parowara, upewniając się, że nie jest przepełniony. Pomoże to zapewnić odpowiednie krążenie pary wokół potrawy i równomierne jej gotowanie. Gdy jedzenie znajdzie się w naczyniu do gotowania na parze, przykryj je szczelnie przylegającą pokrywką. Pomoże to zatrzymać parę i szybko i skutecznie ugotować jedzenie. Następnie zmniejsz delikatnie temperaturę i pozwól, aby jedzenie gotowało się na parze. Całkowity czas gotowania będzie się różnić w zależności od rodzaju żywności i wielkości kawałków. Możesz sprawdzić, czy jedzenie jest już gotowe przy użyciu widelca lub szpikulca. Jeżeli jest miękkie – można je wyjąć.

Po ugotowaniu jedzenia użyj szczypiec lub łyżki cedzakowej, aby wyjąć jedzenie z parowara. Uważaj, aby nie poparzyć się parą. Potrawy gotowane na parze należy podawać natychmiast po ugotowaniu, aby zachować ich teksturę i smak. Jeśli nie masz ochoty zjeść ich od razu, możesz przełożyć je na talerz i przykryć folią.

Średni czas gotowania na parze różnych składników

Warzywa, takie jak brokuły, marchew i fasolka szparagowa, najlepiej gotować na parze przez około 3-5 minut. Ryby i owoce morza przez 5-10 minut, podczas gdy drób, taki jak kurczak lub indyk przez 15-20 minut. Ziarna, jak ryż lub komosa ryżowa, są zwykle gotowane na parze przez około 20-25 minut.

Ważne jest również, aby pamiętać, że gotowanie na parze można również wykonywać w kuchence mikrofalowej przy użyciu odpowiedniego kosza. Nie może być on wykonany z metalu.

Czy gotowanie na parze jest zdrowe?

Gotowanie na parze to metoda gotowania, która wykorzystuje gorącą parę do gotowania żywności. Jest to zdrowy i wydajny sposób gotowania, który pozwala zachować smak, konsystencję i wartość odżywczą żywności. Gotowanie na parze ma kilka zalet zdrowotnych, które sprawiają, że jest to pożądana metoda gotowania.

  • Zachowuje składniki odżywcze: Gotowanie na parze to delikatna metoda gotowania, która pomaga zachować naturalną wilgotność i smak żywności, a także jej składniki odżywcze. Na przykład warzywa gotowane na parze mogą zachować do 90% witaminy C oraz innych niezbędnych witamin i minerałów.
  • Niska zawartość tłuszczu: Gotowanie na parze nie wymaga stosowania dodanych tłuszczów, takich jak oleje, co sprawia, że jest to zdrowsza opcja gotowania. Może to pomóc zmniejszyć ogólną zawartość tłuszczu w żywności i zmniejszyć ryzyko chorób serca.
  • Zmniejsza ryzyko zachorowania na raka: Gotowanie na parze warzyw może pomóc zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka. Wysoka temperatura i wilgoć podczas gotowania na parze mogą pomóc w rozkładzie błonnika w warzywach, ułatwiając ich trawienie i zwiększając biodostępność ich związków zwalczających raka.
  • Łatwostrawne: gotowanie na parze może pomóc w rozkładzie enzymów w żywności, ułatwiając jej trawienie i zmniejszając ryzyko dyskomfortu trawiennego. Jest to szczególnie korzystne dla osób o wrażliwym żołądku lub mających trudności z trawieniem surowej żywności.
  • Niskokaloryczne: gotowanie na parze to niskokaloryczna metoda gotowania, ponieważ nie wymaga stosowania dodatkowych tłuszczów, takich jak oleje. Może to pomóc zmniejszyć ogólną zawartość kalorii w żywności i wesprzeć utratę wagi.
  • Różnorodność potraw: gotowanie na parze może być używane do gotowania szerokiej gamy potraw, w tym warzyw, ryb, drobiu i zbóż. Pozwala to na urozmaiconą i zdrową dietę.

Jak obrać i zmielić imbir?

0

Imbir jest wszechstronnym składnikiem, który jest powszechnie stosowany w kuchni i jest znany ze swojego wyjątkowego smaku i różnych korzyści zdrowotnych. Aby wykorzystać imbir w kuchni, ważne jest, aby wiedzieć, jak prawidłowo go obrać i zmielić.

Obieranie imbiru

Obieranie imbiru może być nieco trudne, ponieważ skórka jest cienka i trudna do usunięcia. Istnieje jednak kilka różnych metod, których można użyć, aby nieco ułatwić ten proces.

Jedną z metod obierania imbiru jest użycie łyżki. Trzymaj imbir w jednej ręce i łyżką zeskrob skórkę. Łyżka jest zakrzywiona, co ułatwia podążanie za konturami imbiru i usuwanie skórki bez marnowania zbyt dużej ilości samego imbiru.

Inną metodą obierania imbiru jest użycie obieraczki do warzyw. Trzymaj imbir w jednej ręce i użyj obieraczki do usunięcia skórki. Ta metoda jest szybka i łatwa, ale może być trudno dostać się w szczeliny imbiru.

Trzecią metodą jest użycie noża do obierania. Trzymaj imbir w jednej ręce i za pomocą noża ostrożnie odetnij skórę. Ta metoda może być nieco bardziej czasochłonna, ale pozwala na większą kontrolę i precyzję niż inne metody.

Mielenie imbiru

Po obraniu imbiru musisz go zmielić. Istnieje kilka różnych metod mielenia imbiru, w zależności od rodzaju przygotowywanej potrawy i pożądanej konsystencji.

Najpopularniejszą metodą jest użycie tarki. Trzymaj imbir w jednej ręce i za pomocą tarki drobno go posiekaj. Ta metoda jest szybka i łatwa, ale może pozostawić po sobie sporo bałaganu w kuchni.

Inną metodą mielenia imbiru jest użycie robota kuchennego. Pokrój imbir na małe kawałki, a następnie zmiksuj w robocie kuchennym, aż uzyska pożądaną konsystencję. Ta metoda doskonale nadaje się do tworzenia delikatnej, gładkiej pasty.

Trzecią metodą jest użycie moździerza i tłuczka. Pokrój imbir na małe kawałki, a następnie utrzyj go w moździerzu i tłuczku, aż uzyska pożądaną konsystencję. Ta metoda może być nieco bardziej czasochłonna, ale świetnie nadaje się do tworzenia pasty i uwalniania olejków eterycznych z imbiru.

Podczas korzystania z robota kuchennego lub moździerza ważne jest, aby nie przetworzyć imbiru, ponieważ uwolni on zbyt dużo soku, co może spowodować, że pasta będzie zbyt mokra i może spowodować jej szybkie zepsucie.

Istnieją również tarki do imbiru, które są specjalnie zaprojektowane do tarcia imbiru i są łatwe w użyciu, można je również myć w zmywarce.

Wybierając imbir, najlepiej wybrać imbir, który jest jędrny w dotyku, z gładką skórką i bez miękkich lub spleśniałych plam. Świeży imbir można przechowywać w lodówce do trzech tygodni lub w zamrażarce do sześciu miesięcy.

Imbir jest bardzo wszechstronnym składnikiem, można go stosować w szerokiej gamie potraw, od słodkich po pikantne. Może być stosowany w marynatach, dressingach, zupach, curry, stir-fry i wypiekach. Jest również kluczowym składnikiem wielu tradycyjnych napojów, takich jak piwo imbirowe, piwo imbirowe i herbata imbirowa.

Ziarna sezamu – prażenie, właściwości, smak

0

Prażenie nasion sezamu jest powszechną techniką stosowaną w celu wzmocnienia smaku i tekstury nasion. Proces polega na podgrzaniu nasion do wysokiej temperatury przez krótki czas, co powoduje uwolnienie zawartych w nich olejków, a nasiona stają się pachnące i lekko rumiane.

Istnieje kilka powodów, dla których prażenie nasion sezamu jest korzystne.

Po pierwsze, prażenie nasion sezamu poprawia ich smak poprzez uwolnienie naturalnych olejków i wydobycie orzechowego i lekko słodkiego smaku charakterystycznego dla sezamu. Ciepło powoduje karmelizację cukrów w nasionach, co skutkuje głębszym i bardziej złożonym smakiem. Ponadto prażenie może pomóc zredukować gorzkie lub trawiaste posmaki, które mogą być obecne w surowych nasionach sezamu.

Po drugie, prażenie nasion sezamu poprawia ich teksturę, czyniąc je bardziej chrupiącymi i bardziej przyjemnymi w jedzeniu. Ciepło powoduje odparowanie wilgoci z nasion, co sprawia, że łatwiej się je gryzie.

Po trzecie, prażenie nasion sezamu również ułatwia ich trawienie. Podgrzanie nasion może pomóc w rozkładzie enzymów w nasionach, co może ułatwić ich trawienie i zmniejszyć ryzyko dyskomfortu trawiennego.

Korzystne dla zdrowia jest także prażenie sezamu. Nasiona sezamu są dobrym źródłem minerałów, takich jak wapń, magnez i fosfor oraz witamin, takich jak witamina B1, B3 i B5. Kiedy nasiona sezamu są prażone, minerały stają się bardziej biodostępne, co oznacza, że są łatwiej wchłaniane przez organizm. Może to być pomocne dla osób, które chcą zwiększyć spożycie tych ważnych składników odżywczych.

Prażenie nasion sezamu – jak to zrobić?

Prażenie nasion sezamu to prosty proces, który można wykonać w domu przy użyciu suchej patelni lub rondla na średnim ogniu. Aby uprażyć nasiona sezamu, po prostu dodaj je na rondel lub patelnię i ciągle mieszaj, aż będą pachnące i lekko zrumienione. Ważne jest, aby mieć oko na nasiona podczas pieczenia, ponieważ mogą się szybko spalić, jeśli zostaną pozostawione bez nadzoru.

Ważne jest również, aby pamiętać, że nasiona sezamu można również prażyć w piekarniku. Aby to zrobić, rozgrzej piekarnik do 180°C, rozłóż nasiona sezamu w jednej warstwie na blasze do pieczenia i piecz je przez około 8-10 minut lub do uzyskania złotego koloru, od czasu do czasu mieszając.

Prażone nasiona sezamu można stosować w wielu różnych potrawach, od sosów sałatkowych i marynat po frytki i wypieki. Mogą być również używane jako dodatek do zup, makaronów i dań z ryżu. Prażone nasiona sezamu można również zmielić na pastę (znaną jako tahini) i wykorzystać w popularnym na Bliskim Wschodzie hummusie.

Podsumowując, prażenie nasion sezamu jest prostą techniką, która może poprawić smak, teksturę i strawność nasion. Prażenie nasion sezamu może sprawić, że będą bardziej aromatyczne, chrupiące i łatwiejsze do strawienia. Dodatkowo może również pomóc w zwiększeniu biodostępności minerałów, czyniąc je bardziej korzystnymi dla zdrowia. Prażenie nasion sezamu można zrobić w domu na suchej patelni lub patelni albo w piekarniku i można je stosować w wielu różnych potrawach, od sosów sałatkowych i marynat po frytki i wypieki.

Sos Worcestershire – jak zrobić? do czego użyć?

0
  • Czas przygotowania:00:05:00
  • Ilość porcji:4
  • Czas gotowania:00:30:00
  • Poziom trudności:łatwy

Sos Worcestershire to sfermentowana płynna przyprawa, która powstała w mieście Worcester w Anglii na początku XIX wieku. Sos został stworzony w 1835 roku przez dwóch chemików, Johna Wheeleya Lea i Williama Henry’ego Perrinsa, którzy zaczęli eksperymentować z różnymi składnikami, aby stworzyć wyjątkowy i aromatyczny sos. Początkowo był sprzedawany jako eliksir leczniczy. 

Oryginalny przepis na sos Worcestershire był ściśle strzeżoną tajemnicą i znali go tylko Lea i Perrins. Został wykonany z różnych składników, w tym anchois, tamaryndowca, melasy, cebuli, czosnku i przypraw. Sos dojrzewał przez kilka miesięcy w dębowych beczkach przed butelkowaniem i sprzedażą.

Sos Worcestershire szybko zyskał popularność w Anglii i wkrótce został wyeksportowany do innych krajów, w tym do Stanów Zjednoczonych. Lea i Perrins sprzedali recepturę i biznes konkurencyjnej firmie w 1873 roku, a później została przejęta przez firmę Lea & Perrins w 1897 roku.

Przepis na sos Worcestershire ewoluował z biegiem czasu i nie jest już wytwarzany przy użyciu oryginalnej receptury, jednak nadal zawiera anchois jako jeden ze składników. Sos jest obecnie powszechnie stosowany jako przyprawa i składnik wielu różnych potraw i jest popularny na całym świecie.

Do czego dodawać sos Worcestershire?

Sos Worcestershire to wszechstronna przyprawa, którą można dodawać do różnych potraw, aby poprawić ich smak i nadać im niepowtarzalny i pikantny smak. Niektóre popularne dania do dodania sosu Worcestershire to:

  • Krwawa Mary: Sos jest kluczowym składnikiem tradycyjnej receptury Krwawej Mary.
  • Dania mięsne: można dodawać do marynat i sosów do mięs, takich jak stek, wieprzowina i kurczak.
  • Zupy i gulasze: Sos Worcestershire można dodawać do zup i gulaszu, aby uzyskać wyjątkowy i pikantny smak.
  • Dania warzywne: Sos można dodawać do frytek, sauté i innych dań warzywnych.
  • Dania z owoców morza: można dodawać do dań z owoców morza, takich jak gulasze z owoców morza, zupy i marynaty z owoców morza.
  • Sosy sałatkowe

Warto zauważyć, że sos Worcestershire jest dość mocny w smaku, najlepiej stosować go w małych ilościach oraz w połączeniu z innymi składnikami.

Czy sos Worcestershire jest zdrowy?

Sos Worcestershire można uznać za zdrową opcję, gdy jest stosowany z umiarem, ale jest również bogaty w sód. Głównymi składnikami sosu Worcestershire są ocet, melasa, cukier, anchois, tamaryndowiec, cebula, czosnek i przyprawy.

Wysoki poziom sodu w sosie Worcestershire wynika z obecności anchois, które są bardzo bogate w ten składnik. Spożywanie zbyt dużej ilości sodu może prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi, udaru mózgu i chorób serca. Dlatego ważne jest, aby zwracać uwagę na ilość sosu Worcestershire, którego używasz do gotowania, zwłaszcza jeśli stosujesz dietę o niskiej zawartości sodu.

Sos zawiera również niewielką ilość cukru i melasy, co może przyczynić się do wysokiej zawartości cukru we krwi. Spożywanie zbyt dużej ilości dodanego cukru może prowadzić do przyrostu masy ciała, cukrzycy i innych problemów zdrowotnych.

Warto zauważyć, że można znaleźć sos Worcestershire o niskiej zawartości sodu lub o obniżonej zawartości sodu, który może pomóc zmniejszyć ilość sodu w diecie.

Sos Worcestershire - składniki

Sos Worcestershire - przepis krok po kroku

  1. W średnim rondlu połącz ocet, melasę, sos sojowy, cukier, anchois, czosnek w proszku, cebulę w proszku, suchą musztardę, goździki, imbir, gałkę muszkatołową i pieprz.
  2. Doprowadź mieszaninę do wrzenia na średnim ogniu, od czasu do czasu mieszając.
  3. Zmniejsz ogień do niskiego poziomu i gotuj sos przez 20-30 minut, aż zgęstnieje, a smaki się połączą.
  4. Zdejmij patelnię z ognia i pozwól sosowi ostygnąć do temperatury pokojowej.
  5. Po ostygnięciu przenieś sos do blendera lub robota kuchennego i zmiksuj na gładką masę.
  6. Sos można zużyć od razu lub przechowywać w szczelnym pojemniku w lodówce do 2 miesięcy.

Smaczna porada:

Ilość cukru i sosu sojowego można dostosować do własnych upodobań, a także dodać do przepisu inne przyprawy, takie jak tamaryndowiec, dymkę lub starty imbir.

Przydatne urządzenia:

 

Wszystko, co musisz wiedzieć o karmelizacji i robieniu karmelu

0
Jak zrobić karmel?
Jak zrobić karmel?

Karmelizacja to proces chemiczny, który zachodzi, gdy cukier jest podgrzewany do wysokich temperatur, w wyniku czego powstaje złożona mieszanka smaków i kolorów. Jest to podstawowy aspekt wielu kuchni i jest stosowany w szerokiej gamie potraw, od pikantnych po słodkie.

Historia karmelizacji sięga czasów starożytnych. Wiadomo, że starożytni Egipcjanie używali karmelizacji w kuchni, a także starożytni Grecy i Rzymianie. Jednak dopiero w XVI wieku cukier stał się powszechnie dostępny, a proces karmelizacji stał się bardziej powszechny w kuchni europejskiej.

Karmelizacja zachodzi, gdy cukier jest podgrzewany do wysokich temperatur, zazwyczaj około 170-185°C. Ciepło powoduje, że cząsteczki cukru rozkładają się i reagują ze sobą, tworząc złożoną mieszankę smaków i kolorów. Proces jest egzotermiczny, co oznacza, że uwalnia ciepło w trakcie jego trwania.

Podczas karmelizacji cząsteczki cukru przechodzą kilka reakcji chemicznych, w tym odwodnienie i reakcję Maillarda. Reakcja odwodnienia powoduje, że cząsteczki cukru tracą wodę, przez co stają się bardziej skoncentrowane i przybierają ciemniejszy kolor. Reakcja Maillarda to złożona seria reakcji chemicznych zachodzących między aminokwasami a cukrami redukującymi. W wyniku tej reakcji powstają nowe smaki i kolory, w tym charakterystyczny smak karmelu.

Karmelizacja w gotowaniu

Karmelizacja jest ważnym aspektem wielu potraw, szczególnie w dziedzinie deserów. Karmelizację stosuje się w szerokiej gamie słodkich potraw, takich jak owoce kandyzowane, sos karmelowy, flan, crème brulée i karmelizowane jabłka. Karmelizacja jest również powszechnie stosowana w pikantnych potrawach, takich jak pieczone mięso, karmelizowana cebula i smażone foie gras.

Karmelizację można również wykorzystać do poprawienia tekstury i smaku potraw. Na przykład, gdy karmelizowane cukry są dodawane do potrawy, mogą tworzyć skorupę na zewnątrz potrawy, co może nadać jej pożądaną teksturę i smak. Jest to szczególnie widoczne w przypadku wyrobów cukierniczych, owoców kandyzowanych i orzechów kandyzowanych.

Karmelizację można również stosować jako technikę gotowania, aby nadać potrawom niepowtarzalny smak i konsystencję. Na przykład do stworzenia skórki na mięsie smażąc go w wysokiej temperaturze. Wykorzystanie takiej techniki smażenia steku pomoże nam uzyskać aromatyczną skórkę na zewnątrz mięsa, podczas gdy wnętrze pozostaje delikatne i soczyste.

Ponadto karmelizację można również wykorzystać do tworzenia niepowtarzalnych smaków w pikantnych potrawach. Na przykład karmelizująca cebula może dodać złożonej słodyczy i głębi zupom, gulaszom i innym pikantnym potrawom. Dlatego bardzo często przypieka się ogniem cebulę przed dodaniem jej do zupy.

Karmelizację można również stosować w celu dodania głębi i złożoności sosom i glazurom. Na przykład karmelizacja cukru, a następnie odlanie go winem może stworzyć bogaty i aromatyczny sos.

Należy jednak pamiętać, że karmelizacja może być delikatnym procesem. Zbyt szybka karmelizacja cukru lub w zbyt wysokiej temperaturze może spowodować spaleniznę i gorzki posmak. Dodatkowo, jeśli cukier nie zostanie podgrzany równomiernie, może to spowodować nierównomierną karmelizację i nierówny smak.

Jak zrobić karmel?

Oto podstawowy przepis na zrobienie karmelu w domu:

  • Czas przygotowania:00:03:00
  • Ilość porcji:10
  • Czas gotowania:00:10:00
  • Poziom trudności:łatwy

Karmel - składniki

Karmel - przepis krok po kroku

  1. W garnku z grubym dnem na średnim ogniu wymieszaj cukier i wodę. Mieszaj mieszaninę, aż cukier się rozpuści.
  2. Gdy cukier się rozpuści, przestań mieszać i pozwól, aby mieszanina się zagotowała. Mieszanina zacznie zmieniać kolor na jasnobursztynowy.
  3. Gdy mieszanina zacznie nabierać głębszego bursztynowego koloru, delikatnie obracaj garnkiem, aby równomiernie rozprowadzić kolor. Uważaj, aby nie spalić karmelu.
  4. Gdy karmel osiągnie bogaty złocistobrązowy kolor, zdejmij garnek z ognia.
  5. W razie potrzeby dodaj gęstą śmietanę, masło i ekstrakt waniliowy (opcjonalne składniki) i mieszaj, aż dobrze się połączą. Uważaj, ponieważ mieszanina będzie bulgotać i parować.
  6. Pozwól karmelowi ostygnąć przez kilka minut przed wlaniem go do żaroodpornego pojemnika. Po schłodzeniu zgęstnieje i można go używać do przygotowywania różnych potraw na bazie karmelu.

Smaczna porada:

Karmelizacja cukru może być delikatnym procesem. Miej oko na cukier podczas gotowania i pamiętaj, aby użyć żaroodpornego naczynia do mieszania, ponieważ mieszanina może być bardzo gorąca. Jeśli cukier zostanie podgrzany zbyt szybko lub w zbyt wysokiej temperaturze, może się spalić i spowodować gorzki smak.

 

Sos holenderski – jak zrobić, do czego wykorzystać?

0
  • Czas przygotowania:00:05:00
  • Ilość porcji:5
  • Czas gotowania:00:05:00
  • Poziom trudności:łatwy

Sos holenderski to klasyczny francuski sos, który prawdopodobnie powstał na początku XIX wieku. Jest to jeden z pięciu „sosów-matek” kuchni francuskiej, obok beszamelu, espagnole, sosu pomidorowego i velouté.

Oryginalna nazwa „hollandaise” pochodzi od holenderskiego słowa „hollands”, co oznacza „z Holandii”. Sos powstaje poprzez zemulgowanie masła i żółtek z sokiem z cytryny lub octem, a następnie doprawienie go solą, pieprzem i odrobiną pieprzu cayenne. Sos jest zwykle podawany na ciepło i jest często używany jako dodatek do warzyw, ryb i jaj po benedyktyńsku.

Sos holenderski rozsławił francuski szef kuchni Auguste Escoffier, który umieścił go w swojej książce „Le Guide Culinaire” wydanej w 1903 roku. Sos jest od wieków podstawą kuchni francuskiej i nadal jest popularnym składnikiem wielu tradycyjnych dań francuskich.

Do czego dodaje się sos holenderski?

Sos holenderski to uniwersalny sos, który można stosować w różnych potrawach. Niektóre popularne dania z sosem holenderskim to:

  • Jajka po benedyktyńsku: To klasyczne danie składa się z tostowanej angielskiej muffinki z kanadyjskim bekonem lub szynką, jajkami w koszulce i sosu holenderskiego.
  • Szparagi: jest popularnym dodatkiem do szparagów gotowanych na parze.
  • Ryba: jest doskonałym uzupełnieniem wielu rodzajów ryb takich jak łosoś czy halibut.
  • Warzywa: może być dodatkiem do warzyw gotowanych na parze, takich jak brokuły, kalafior i marchew.
  • Mięso: Sos holenderski może być stosowany jako dodatek do mięs takich jak kurczak, wołowina i wieprzowina.
  • Jajka: sosem holenderskim można polać jajka w koszulkach lub jajecznicę.
  • Dania kreolskie: sos holenderski jest również popularnym składnikiem wielu dań kreolskich, takich jak raki étouffée.

Czy sos holenderski jest zdrowy? Czy mogą go jeść osoby na diecie?

Sos holenderski nie jest uważany za zdrową opcję, ponieważ zawiera dużo tłuszczu i kalorii. Tradycyjny przepis na sos holenderski wymaga masła, żółtek jaj i soku z cytryny, które są składnikami bogatymi w tłuszcz i cholesterol. Spożywanie zbyt dużej ilości tłuszczów nasyconych może zwiększać ryzyko chorób serca. Ponadto jest również bogaty w kalorie, co może przyczynić się do przybierania na wadze, jeśli jest spożywany w dużych ilościach.

Sos holenderski jest zwykle wytwarzany przez emulgowanie masła, żółtek jaj i soku z cytryny, co tworzy gęsty i kremowy sos o bogatym smaku i konsystencji. Masło i żółtka jaj w sosie holenderskim są bogate w tłuszcze, które mogą przyczyniać się do wysokiego poziomu cholesterolu. Chociaż sos holenderski jest pyszny i dodaje smaku wielu potrawom, należy go spożywać z umiarem, a nie jako stały element zdrowej diety.

Warto zauważyć, że istnieją sposoby na zrobienie lżejszej wersji sosu holenderskiego przy użyciu niskotłuszczowego mleka lub substytutu masła, co może pomóc zmniejszyć ilość tłuszczu i kalorii.

Sos holenderski - składniki

Sos holenderski - przepis krok po kroku

  1. W żaroodpornej misce wymieszaj żółtka z sokiem z cytryny.
  2. Umieść miskę nad garnkiem z gotującą się wodą, tak aby dno miski nie dotykało wody.
  3. Ciągle mieszając, gotuj mieszaninę żółtek, aż zgęstnieje, około 3-5 minut.
  4. Zdejmij miskę z ognia i ubij masło, kawałek po kawałku, aż sos będzie gładki i zemulgowany.
  5. Sos doprawiamy do smaku solą i pieprzem cayenne.
  6. Utrzymuj sos w cieple, aż będzie gotowy do podania lub podawaj natychmiast.

Smaczna porada:

Do przygotowania lżejszej wersji sosu można użyć niskotłuszczowego mleka lub zamiennika masła

 

Świąteczne pierniczki z lukrem

0
Świąteczne pierniczki
Świąteczne pierniczki
  • Czas przygotowania:20
  • Ilość porcji:10
  • Czas gotowania:90
  • Poziom trudności:łatwy

Okres świąt Bożego Narodzenia wszystkim chyba kojarzy się ze świątecznymi wypiekami. To zapach cynamonu wprawia nas w klimat niezapomnianych rodzinnych zimowych świąt, gdzie ubrana choinka z kolorowymi światełkami stoi w centralnej części domu, a śnieg za oknem i kolędy w radiu wprawiają w nastrój zadumy i wyciszenia.

Na pewno wielu z nas nie może sobie wyobrazić świąt bez wypieków, które na naszym stole goszczą najczęściej tylko raz do roku, a największą przyjemność sprawia przygotowywanie ich wspólnie z najbliższymi.

To właśnie świąteczne pierniczki znajdziemy na naszych stołach zawsze w okresie świąt Bożego Narodzenia. Przybierające najrozmaitsze kształty, ozdabiane kolorowymi posypkami są nie tylko pyszną przekąską w trakcie rodzinnych rozmów, ale często stają się również ozdobą choinkową, stroikową lub dodatkiem do prezentu.

Świąteczne, brązowe, kruche, lub właśnie puszyste, pierniczki polane często jasnym lukrem sprawiają, że nie można się im oprzeć. Nawet wtedy, gdy stół zastawiony jest masą innych pyszności my nie możemy oderwać od nich wzroku i zawsze skusimy się na chociaż jeden pierniczek.

Towarzyszący im wyjątkowy smak oraz aromat miodu i cynamonu wprawia nas w spokojny, relaksujący nastrój, a jak wiadomo, najkrótsza droga do serca prowadzi przez żołądek.

Świąteczne pierniczki z lukrem - składniki

Świąteczne pierniczki - przepis krok po kroku

  1. Zagniatamy wszystkie składniki na jednolitą masę
  2. Wkładamy do lodówki na około 20 minut
  3. Ciasto rozwałkujcie na około pół centymetra grubości i za pomocą foremek, wycinamy ciasteczka
  4. Ciasteczka pieczemy w 180 stopniach Celsjusza
  5. Po upieczeniu, należy ostudzić ciasteczka

Lukier do ciasteczek - przepis krok po kroku

  1. Do miski wsypujemy przesiany cukier puder, białko, sok z cytryny i mieszamy przy użyciu robota. Wykorzystujemy do tego mieszadełka, a nie ubijaczki by nie napowietrzyć lukru. Mieszanie powinno trwać od 5 do 10 minut. Lukier powinien być gładki i lśniący. Jak jest za rzadki, dodajemy trochę cukru pudru. Jeżeli wyszedł za gęsty – kroplę soku z cytryny.
  2. Gdy przygotujemy lukier, możemy dodać do niego barwnik spożywczy. Warto podzielić go na kilka porcji i do każdej dodać inny kolor.
  3. Lukier przekładamy do jednorazowych woreczków cukierniczych. Wycinamy maluteńką dziurkę i ozdabiamy pierniczki
  4. Czekamy aż lukier wyschnie. Dopiero po tym możemy kłaść ciastko na ciastku.

Frytkownica beztłuszczowa Transa Electronics TE-36 (Recenzja, opinie)

0
Transa Electronics TE-36
Transa Electronics TE-36

Od dłuższego czasu przymierzałem się do zakupu frytkownicy beztłuszczowej, by ograniczyć jego ilość w mojej codziennej diecie. Wybór padł na Transa Electronics TE-36, która cieszy się dużą popularnością na Allegro. Jak sprawuje się w praktyce? Czy warto ją kupić?

Wstęp

Transa Electronics TE-36
Transa Electronics TE-36

Frytkownica beztłuszczowa Transa Electronics TE-36 występuje w kolorze białym lub czarnym. Nie zajmuje zbyt wiele miejsca na kuchennym blacie i można postawić ją w rogu. Składa się z dwóch głównych części. Pierwsza z nich to jednostka główna – serce urządzenia, z panelem kontrolnym umieszczonym na górze obudowy. Drugi element to wysuwana misa o pojemności 2.5 litra, do którego wchodzi dodatkowo kosz mieszczący o litr mniej. Kosz możemy zdejmować za pomocą przycisku. Ułatwia to mycie urządzenia. Warto dodać, że przycisk zakryto przesuwaną osłoną, by przypadkowo nie nacisnąć go przy wyjmowaniu upieczonej potrawy.

Co ważne, całe urządzenie ma antypoślizgowe nóżki, obudowę izolowaną termicznie, nienagrzewający się uchwyt, a misa i kosz wykonane są z materiału, do którego nie przywierają składniki.

Panel centralny zawiera przyciski sterujące i wyświetlacz. Możemy ustawić temperaturę pracy co 5 stopni w przedziale od 80 do 200 stopni Celsjusza. Urządzenie umożliwia także nastawienie czasu pieczenia w zakresie od 1 do 60 minut (co jedną minutę). Jest banalnie proste w obsłudze.

Funkcje frytkownicy beztłuszczowej

Transa Electronics TE-36
Transa Electronics TE-36

Poza możliwością ręcznego sterowania Transa Electronics TE-36, producent wyposażył ją w 5 automatycznych programów: rozmrażanie, frytki, drób, stek i ryba. Każdy program różni się ustawionym czasem i temperaturą, które to możemy także modyfikować według potrzeb. Aktualnie wybrany tryb wyświetlany jest intuicyjną ikonką na wyświetlaczu. Bardzo mi się spodobało takie rozwiązanie, chociaż producent nie popisał się intuicyjnością przycisków do wybierania temperatury i czasu pracy. Urządzenie mam już od kilkunastu miesięcy, a ciągle mylą mi się te przyciski i zamiast czasu, zmieniam temperaturę.

Co ciekawe, jeżeli w trakcie pracy frytkownicy wysuniemy pojemnik – zatrzymuje się ona automatycznie. Po wsunięciu go na miejsce, urządzenie uruchamia się samodzielnie kontynuując ustawiony wcześniej program. Dopiero po ręcznym wyłączeniu lub upłynięciu wskazanego czasu informuje nas sygnałem dźwiękowym i kończy pracę.

Transa Electronics TE-36: plusy i minusy

Transa Electronics TE-36
Transa Electronics TE-36

Poza całkiem ładnym wyglądem i prostotą używania, najbardziej podoba mi się szybkość, z jaką nagrzewa się ta frytkownica beztłuszczowa. Wykorzystujemy ją bardzo często, nie tylko do robienia frytek. Lekko czerstwe bułki wystarczy włożyć do misy na 2-3 minuty i zyskujemy pieczywo jak prosto z piekarni. A podgrzewamy nie tylko bułki, czy tosty. Frytkownica świetnie sprawdziła się do przypieczenia pierogów, czy przygotowania kotletów mielonych (w tym przypadku, wcześniej lekko podsmażyliśmy je na patelni, a następnie mięso dochodziło we frytkownicy). Generalnie nie ma dla niej problemu, by odgrzać mięso z obiadu. I co najlepsze, wychodzi często lepsze niż pierwotnie z patelni.

Poza mylącymi przyciskami do ustawiania temperatury i czasy pracy, nie do końca spodobał mi się przycisk służący do zwalniania blokady misy i koszyka. Czasami trzeba się z nim siłować, by rozłączyć oba elementy np. do mycia. Powłoka teflonowa łatwo się myje, ale nie do końca jest tak, że nic do niej nie przywiera. Jeżeli dodacie dużą ilość mrożonych frytek (lub świeżo pokrojonego ziemniaka) i tak co parę minut należy wysunąć misę i kilkukrotnie wstrząsnąć by frytki odkleiły się od powierzchni.

Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X (recenzja, opinie)

0
Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X
Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X

Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X to urządzenie z wymiennymi i niezależnie grzanymi płytami do grillowania. Ma 2000 watów mocy. Czy warto je kupić? Opinie, recenzja. 

Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X – wstęp

Od dłuższego czasu poszukiwałem do swojej kuchni grill elektryczny. Miał nie być za duży, wyglądać atrakcyjnie (aby cały czas mógł stać na wierzchu), być prosty w obsłudze i mieć dużą moc – tak, aby nie czekać godzinami na zrobienie ulubionego dania. Wybór był jednak dość przypadkowy. Im więcej czytałem opinii na temat różnych urządzeń, tym zdecydowana większość użytkowników odradzała ich zakup. Najczęstszym powodem była przede wszystkim zbyt mała moc, co przekładało się na wielogodzinne próby grillowania mięsa, często ze słabym rezultatem.

Wspomniałem, że wybór nie był do końca wcześniej przemyślany. Postanowiłem wybrać się i obejrzeć różne modele takich urządzeń do pobliskiego sklepu AGD. Najbardziej przypadł mi do gustu grill elektryczny Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X. Nie podobała mi się jednak jego cena, bo kupując go 4 lata temu zapłaciłem prawie 350 zł. Kompletnie też nie znałem tego producenta. Zaryzykowałem i kupiłem. Aktualnie jest do kupienia za połowę tej ceny, dlatego też piszę recenzję by pomóc w wyborze wszystkim osobom, które zastanawiają się nad jego zakupem.

Zawartość zestawu i pierwsze użycie

Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X
Grill elektryczny GÖTZE & JENSEN GL801X

GÖTZE & JENSEN GL801X składa się z kilku elementów. To jednostka centralna (grill), dwie wymienne tace grillowe z powłoką zapobiegającą przywieraniu. Jest także instrukcja obsługi, szpatułka do czyszczenia, oraz pojemnik na soki i tłuszcz.

Grill jest koloru srebrnego (inox). W oczy rzuca się przede wszystkim duża rączka górna. Za jej pomocą otwieramy i zamykamy grill. Z prawej strony urządzenia i tuż przy zawiasie znajduje się regulacja wysokości otwarcia. Możemy zwolnić ją całkowicie – wtedy otrzymamy grill kontaktowy, w którym dodatkowo możemy docisnąć składnik między dwiema rozgrzanymi płytami. Pozostałe ząbki oznaczają minimalną wysokość otwarcia. W ten sposób dobierzemy domknięcie tac w optymalny sposób tak, aby zarówno większy, jak i mniejszy składnik zawsze był w zasięgu obu płyt. Ostatnia opcja to zwolnienie blokady, co umożliwia rozłożenie obu tac równolegle. W ten sposób otrzymujemy de facto dwa grille i większą powierzchnię do przygotowania potrawy.

Duże pokrętła do regulacji temperatury 

Przednia część urządzenia to dwa duże pokrętła służące do regulacji temperatury, oraz trzy lampki kontrolne. Lampki wyświetlają informację o włączonym grillu, a także informują, która płyta aktualnie grzeje się do zadanej temperatury. Pokrętła są dość proste – dookoła nich znajduje się naniesiona podziałka, która jest kompletnie nieczytelna. Jest wartość minimalna, maksymalna, ale to zaledwie połowa skali, a druga połowa też jest aktywna. Nie ma też tutaj żadnego wyświetlacza z informacją o ustawionej temperaturze. W rzeczywistości używam tego grilla zawsze w pozycji grzania na max. Co ciekawe, obie tace sterowane są niezależnie. Oznacza to, że możemy ustawić różną moc dla każdej z płyt. Jeżeli aktualnie nie potrzebujemy – jedną z nich da się również wyłączyć całkowicie.

Pojemnik na soki i tłuszcze

GÖTZE & JENSEN GL801X nie ma regulowanych nóżek, co sprawia wyzwanie próbie wypoziomowania tego grilla. Na stole nie mogłem znaleźć dla niego równej pozycji, co powodowało, że zawsze był przechylony nieco do przodu. Z kolei – płyty mają specjalne ujście na środku, ale z ich tylnej części. W teorii – w trakcie grillowania, wszystkie płyny i soki spływają do tego punktu i ściekają na znajdujący się poniżej otwór wlotowy do specjalnej, wysuwanej tacy na takie odpadki. W przeciwnym razie, soki zaczynają się grillować i lekko przypalać. I to właśnie ta druga sytuacja, ze względu na problemy z wypoziomowaniem, działa się najczęściej. Oznacza to po prostu więcej czyszczenia.

Jeżeli jednak uda Wam się ustawić grilla w dobrym i równym miejscu, taki pojemnik jest bardzo przydatny. Po skończonym zmywaniu, można go po prostu łatwo wysunąć i podobnie jak tace grzewcze – umyć w zmywarce.

Jakość grillowania

Szybko okazało się, że grill jest chętnie i często używany przez nas w kuchni. Osiąga pełną temperaturę pracy już w zaledwie kilka minut. Świetnie przyrządza się na nim nie tylko mięso i ryby, ale również grzanki, tosty. Jest po prostu rewelacyjny jeżeli chodzi o podgrzewanie pizzy. Mogę wręcz powiedzieć, że pizza smakuje lepiej po podgrzaniu w grillu niż świeżo po upieczeniu.

 

Krojenie cebuli. Jak ją prawidłowo posiekać?

0

Cebula to składnik, który występuje w ogromnej ilości światowych kuchni i potraw. Jak ją prawidłowo kroić w kostkę, czy piórka? Co zrobić, by nie leciały łzy? Jak zrobić to w Thermomix? 

Siekanie, a krojenie cebuli – techniki

Duża ilość przepisów wymaga dodania cebuli. W zależności od jej rodzaju, w różny sposób wpływa na smak, ale zawsze jest dość dobrze wyczuwalna. O różnych rodzajach cebuli przeczytasz w artykule: Najpopularniejsze rodzaje i odmiany cebuli. Wiele osób ma swoje ulubione odmiany, nie wszystkie nadają się do jedzenia na surowo, czy duszenia. Aby jednak wykorzystać ten uniwersalny składnik w kuchni, trzeba go odpowiednio przygotować. Przy odrobinie praktyki krojenie i siekanie cebuli nie będzie sprawiało problemów.

Siekanie cebuli
Siekanie cebuli

Czym różni się krojenie od siekania?

Kroimy wykonując podłużne cięcia, możemy kroić w różny sposób. Siekanie polega na energicznym ruszaniu nożem góra-dół aby jak najbardziej rozdrobnić siekany składnik. Najpopularniejszym nożem do siekania jest tasak znany z kuchni azjatyckiej. Krojąc cebulę możemy nadawać jej kształt np. piórek, plasterków, kostki. Siekając cebulę zależy nam by pociąć ją jak najdrobniej.

Cebula krojona w piórka
Cebula krojona w piórka

Cebula pokrojona w kostkę

Celujemy w wielkość nie większą niż ziarenko kukurydzy. Cebula w kostkę jest najczęściej stosowanym kulinarnie sposobem przygotowania tego składnika. Świetnie nadaje się do podsmażania, robienia farszu, sosów, a nawet na sałatki. Gdy byłem mały, nie lubiłem jeść cebuli i wybierałem ją z potraw, dlatego Mama zawsze kroiła ją w drobną kostkę, bym nawet nie wiedział, że ją jem.

Cebula krojona w piórka i plasterki

Plasterki jak sama nazwa wskazuje są to cebulowe krążki. Możemy je oddzielić od siebie lub wykorzystać w całości. Nacinając cebulę po krawędzi uzyskamy piórka. Tak pokrojona cebula świetnie nadaje się do sałatek, duszenia, czy wprost na kanapki. Oczywiście jest to też świetna pozycja wyjściowa do siekania.

Cebula krojona w plasterki
Cebula krojona w plasterki

Cebula pokrojona w stylu brunoise

Francuska technika krojenia warzyw brunoise wymaga znacznie większej praktyki, bo tak pocięte warzywa (nie tylko cebula, ale np. marchewka), są równą kostką nie większą niż 3-4 mm. Z racji wielkości bardzo szybko przechodzą smakiem potrawy i pozwalają na zabawę kolorami nie przytłaczając dania. Stosowane są np. z mięsem mielonym, do farszów i innych potraw, gdzie nie chcielibyśmy aby nasz gość natrafił na duży kawałek cebuli. Ta technika świetnie pasuje także do risotto, gołąbków, kotletów mielonych, zapiekanek, sałatek, omletów i różnych kremowych zup.

Technika brunoise
Technika brunoise

Cebula posiekana na pastę

Mielenie cebuli na pastę to tak drobne posiekanie tego warzywa, że zamienia się w jednolitą masę. Efekt takiego siekania przypomina przeciśnięcie przez praskę lub wykorzystanie klasycznej maszyny do mielenia. To jednak najtrudniejszy sposób obróbki cebuli.

Jak prawidłowo kroić cebulę w kostkę?

Istnieje kilka technik, które można wykorzystać ucząc się kroić cebulę. Najlepiej jest zacząć od średniej wielkości cebuli i średniej wielkości noża. Wiele osób początkujących wybiera najmniejsze możliwe noże, ale wbrew pozorom – trudniej się nimi kroi. Potrzebujecie trochę wprawy by używać większych noży. Dlatego taki średni będzie w porządku.

Cebulę należy obrać z wierzchniej warstwy usuwając tzw. skórkę i wszystkie warstwy, które mają dziwny kolor. Większość osób robi to przed krojeniem. Ja lubię to zrobić po wykonaniu pierwszego cięcia – jest mi tak po prostu łatwiej. Następnie odetnij sam wierzch cebuli, czyli koniec warzywa, z którego wychodzi łodyga (szczypiorek). Nie wycinamy korzenia, bo to on pomaga utrzymać strukturę całej cebuli w trakcie naszej operacji nożem i pozwoli pokroić ją na mniejsze kawałki. Jest to bardzo ważne.

Cebulę kroimy na pół przez jej korzeń. Następnie umieszczamy ją płaską stroną do dołu i przeciętą łodygą z naszej strony. Następnie kroimy równe paski uważając by nie przekroić korzenia – musimy zostawić sobie lekki zapas. Odstęp między paskami wyznaczy grubość kostki. Następnie należy przekręcić cebulę o 90 stopni i trzymając nóż dokładnie tak samo przeciąć cebulę by powstały małe kwadratowe kawałeczki.

Krojenie cebuli w Thermomix

Jeżeli masz robota kuchennego jak Thermomix, możesz za jego pomocą również pociąć cebulę. Należy ją obrać z wierzchniej części, odkroić jej górę i korzeniowy spód. Dobrym pomysłem jest przekrojenie jej na pół lub cztery części. W przypadku Thermomixa, najważniejsze jest pilnowanie obrotów urządzenia. Zbyt małe przemieszają cebulę, zbyt duże zamienią ją w mus. Jeżeli chcecie pokroić cebulę w piórka w Thermomix, wystarczy nastawić urządzenie pomiędzy prędkością 3-4 z 10. Drobniejsza kostka to 5-6, powyżej 6 wirujące ostrze zaczynają dość mocno mielić cebulę w pastę. Wystarczy dosłownie 5-10 sekund, następnie przy pomocy kopystki lub silikonowej szpatułki zgarnijcie cebulę ze ścianek i ponówcie program. Gotowe.

Dlaczego łzawią oczy od cebuli?

Podczas krojenia cebuli uwalniane są pewne związki (tzw. łzowe), powodując podrażnienie nerwów wokół oczu (gruczołów łzowych). Związki te składają się z metioniny i cystyny, które są częścią rodziny aminokwasów. Kiedy cebula jest krojona, jej komórki uwalniają te związki do powietrza. Gdy dostają się do naszych oczu, gruczoły zostają podrażnione i uwalniają łzy.

Możemy ograniczyć tę reakcję używają ostrego noża. W ten sposób zmniejszamy ilość uszkodzonych komórek cebuli, z których ulatniają się wspomniane wcześniej związki. Dobrym sposobem jest także wcześniejsze schłodzenie cebuli w lodówce lub namoczenie jej w wodzie, by rozpuścić aminokwasy. Możemy także kroić cebulę przy otwartym oknie, w okularach ochronnych lub przy włączonym wentylatorze.